Succesvol verloop
Oude ambachten en
Hobby-tentoonstelling
620249 - 629655 - 621933 - 629049 - 629270 -
620202 - 629273 - 620312 - 620222 - 629693 -
629624 - 629228 - 629687 - 629188 - 629093 -
629924 - 629901 - 629611 - 629234 - 629199 -
629930 - 629632 - 620365 - 629209 - 629984 -
621937 - 619172 - 629676 - 629160 - 629991 -
629183 - 629144 - 629227 - 629197 - 629078 -
629254 - 619157 - 629979 - 619101 - 621991 -
629932.
U'
"Ons Weekblad"-vrijdag 18 april 1980
/eg
t.
Uitslag van de tombola:
Gele loten: 10713.
Oranje loten:
alve
jsch
met
met
izen
of
ich
ten
x>r
in
/an
Mevrouw Vorstenbosch
bij de ijzeren grenswachter
in Koewacht
ijn
K«
oe-
am
re-
or-
ons,
en!
sge-
ilijk-
ands
Zaterdag en zondag 1.1. werd voor de vijfde
achtereenvolgende keer, een oude ambachten
en hobbytentoonstelling gehouden in het
S.O.B. gebouw welke werd georganiseerd door
de katholieke arbeiders vrouwen afd. Baarle.
Zoals gehoopt is dit een groot succes gewor
den.
Meer dan 600 mensen hebben met volle teugen
kunnen genieten van, de resultaten van de
foto-club, bijna eeuwenoude ansichtkaarten
van Baarle, evenoude medailles en bidprentjes.
Ook kreeg men zoveel men wilde uitleg en de
monstratie van de zendamateurs van 27 M.C.
apparatuur tot het meer professionele werk.
Tevens kon men zich laten voorlichten op het
gebied van de wielrennerij en alles wat daarbij
hoort. Dit geld ook voorwat betreft het bloem
schikken, kantklossen, stoelen matten en
handwerk. Voor diegene die dit jaar hun va
kantie aan zee willen doorbrengen hebben een
idee kunnen opdoen wat we met de schelpen
die ze daar vinden allemaal kunnen maken.
Zelf het houtdraaiwerk postzegelverzamelaars,
modelbouw en puzzelaars ontbraken hier niet.
Hierbij wil het bestuur van K.A.V. al diegene
bedanken die het hebben mogelijk gemaakt dit
tot een dergelijk resultaat te brengen, en tevens
hopen zij een volgende keer weer een beroep
op hun te mogen doen.
osch
as te
ken. I
Ge
pan-
hten
rndi-
dra- 1
i di
tos.
niet
rol
.bij 1
Be- I
enis
Mis I
ge- ij
g de I
Jen. I
met I
i de I
met I
Dok
ge
de aktiviteiten van de huidige jubilaris voor
tvloeiden uit zijn extroverte levenshouding,
dan speelde hierin vooral zijn authentiek-
cristelijke inspiratie.
Vanuit de innerlijke centrale liepen bij hem de
lijnen naar alle aktiviteiten, de sociale, de fa
miliale, de kerkelijke, zelfs de ambtelijke en
politieke.
Wat zijn sociaal werk betreft: hij heeft letter
lijk opgevat wat Jezus van Nazareth heeft mee
gedeeld over de maatstaf die Hij zou aanleggen
bij het eindoordeel: ”Ik was thuisloos en je
hebt Mij onderdak gegeven... Ik was ziek, en
je hebt Mij bezocht... Ik zat in de gevangenis
en je bent naar Me toegekomen... Want wat je
voor één van Mijn minst aanzienlijke broeders
hebt gedaan, dat heb je voor Mij gedaan...”
(Mt.25,35-40).
Ik heb zo’n idee, dat dit christelijk gouden
echtpaar met vertrouwen naar dat laatste oor
deel, die allerlaatste grenspaal toe kan leven.
Prijzen af te halen tot 15 mei, Chaamseweg 35,
Baarle-Hertog.
LEVENSHAVEN
Maar voorlopig varen ze nog in een levensha-
ven, veel uitgestrekter dan de zeehaven van
Rotterdam. Deze levenshaven is geen jachtter
rein voor een douanier, omdat er niet te smok
kelen valt. Ook zélf zal hij ’t niet proberen,
want heel zijn leven is hij eerlijk en oprecht ge
weest, tegenover God en de Medemens.
In deze haven dobberen de boeien als evenzo-
vele mijlpalen, nog ’n lange rij. Bij een van die
palen, nog ver van de aanlegsteiger, arriveert
nu het huwelijksbootje van Frans Vorsten
bosch en Maria de Potter. Hun kinderen,
kleinkinderen en vele vrienden zullen hen tege
moet varen.
Het bootje was in zee gegaan op een eerste
donderdag na Pasen. Het zal aankomen op de
derde donderdag na dat Verrijzenisfeest. Ga
maar meevieren in de Kerk of in ’’Olympia”.
En het worde nog lang geen Allerzielen...
Baarle-Nassau, 13 april 1980.
P.Dr.Ed. LOFFELD
I woonde, deed hij ook mee aan het Labrewerk,
I het huisvesten en sociaal begeleiden van maat-
I schappelijk hulpbehoevende mannen.
I Op Schiphol zelf was de verifikateur ingescha-
i keld bij de Sociale Dienst.
I Voor zijn collega’s was Vorstenbosch een
vooraanstaand ’’Arkadiër”, lid van de Arka
of Algemene R.K. Ambtenarenvereniging. In
I Rotterdam was hij jarenlang voorzitter van een
afdeling. Hij was er ook hoofdredakteur van
het Arka-Maandblad: dit schreef hij iedere
I maand nagenoeg alléén helemaal vol, onder
verschillende initialen... Bij zijn ontslag moest
hij door drie redakteuren worden vervangen.
Na zijn pensionering zien we dan de 65-plusser
in Baarle-Nassau verschijnen. Na ’n paar
maanden was er al ’n nieuwe Bond, die van de
I Bejaarden, met Vorstenbosch als sekretaris,
I d.w.z. als de meest aktieve.
I Hier neemt hij nu alweer meer dan tien jaar
enige kolommen van ”Ons Weekblad” voor
I zijn rekening, zoals hij in 1979 tweederde vol
schreef van het Gedenkboekjed ’’Tien jaren
I B.V.B.”. Iedere week kan de Baarlenaar lezen
over zijn zorg voor de medebejaarden en hun
I belangen.
I En wie stopt maandelijks het Blad ’’Levensa
vond”, nu ’’Levensvenster”, in vele brieven-
I bussen? Wie gaat persoonlijk alle ouderen be
zoeken als ze ziek zijn, of gelukwensen als ze
jubileren, of tot de gezelligheid bijdragen als ze
samenzijn in hun soos? Wie organiseert uit
stapjes en feestjes?
Toen Vorstenbosch in 1968 afscheid .nam van
zijn collega’s in Rotterdam bracht hij z’n idea
al onder woorden: ’’Blijft bereid om mét el-
I kaar en vóór elkaar te doen, wat uw hand te
doen vindt...”
i Dat doet de 76-jarige nog steeds in Baarle. Ik
i heb ’t ook persoonlijk ondervonden: daarvan
daan ook deze spontaan aangeboden journa
listieke bijdrage tot de viering van zijn gouden
bruiloft.
De lezer kent nu het antwoord op mijn aan-
I vankeiijke vraag: waar peddelt die Vorsten
bosch toch steeds naar toe??
DE KRACHTCENTRALE
De inspiratie yan Frans Vorstenbosch bij het
kiezen en beleven van een ambtelijke loopbaan
kwam ongetwijfeld voort uit zijn ambitie om
geen boer of werkman te blijven. Hij onder
vond daarbij de ontembare lust tot bijstuderen
en promotie maken.
Toen hij eenmaal getrouwd was heeft hij dit
ook volgehouden als steun voor zijn groeiend
gezin. Ook de ouders van Mevrouw Vorsten
bosch vonden het toch wel veiliger dat zij met
’n ambtenaar trouwde...
Dit is echter maar ’n zwakke verklaring... Ik
stelde ook nog de vraag: waar wandelen die
twee gearmd naartoe? Wel, het zal meestal een
kerkgang zijn. Beiden zijn ze van oer
katholieke komaf, uit de overwegend katholie
ke dorpen Haaren en Koewacht.
In de honderden artikelen van Vorstenbosch
ligt het er dik op, dat hij bij alles religieus
geïnspireerd is. Niet alleen als hij blijft ijveren
voor ’’zijn” Salvatorkapel, maar ook als hij
oproept tot hulp aan iedere hulpbehoevende,
zoals hij dit deed in heel zijn voorafgaand le
ven. Zo was het ook, toen hij zich bij de ge
meenteraadsverkiezingen in Baarle-Nassau op
de kandidatenlijst van het CDA liet plaatsen:
dat is christelijke inspiratie in de politiek. Ook
op zijn oude dag heeft hij dat niet ver
loochend: op de lijst werd als zijn beroep aan
gegeven: ’’Bejaarde”!
In zijn ’’Lief en Leed” maakt de schrijver zich
voortdurend bezorgd over sommige moderne
ontwikkelingen in het religieuze leven. Bij le
zing kriebelt bij mij wel eens de kritische ver
zuchting: ’’Schoenmaker, blijf bij je leest...”
Maar ja, waarom zou een man, die het
christendom levenslang belééfd heeft, zijn
mond moeten houden in theologische zaken?
Begrijpelijk is het, dat hij ’t goede graag in het
verleden ziet. Toch zei hij mij: ”U zult mij
nooit horen spreken over die goeie ouwe
tijd...” In 1978 dichtte hij zelfs:
Ondanks de hopen narigheid
is er veel goeds in onze tijd:
de mensen zien elkander staan
en spreken méér een ander aan.
Christelijk geïnspireerd... Vorstenbosch was
dan ook niet alleen een sociaal werker. Hij
deed ook mee aan het eigenlijk leken-
apostolaat. Bij zijn verblijf in het bisdom
Haarlem kreeg hij daartoe zelfs de officiële
kerkelijke zending.
Het staat als ’n paal boven water dat Vorsten
bosch bij zijn full-time-job nog ’n zee van tijd
vond voor onbezoldigd werk. Hij is er het le
vensgroot bewijs van, dat het ’’geen tijd” in de
mond van velen maar ’n uitvlucht is om hun
introverte levensbehoeften uitputtend te bevre
digen aan de beeldbuis of de biljarttafel... Als
DE THUISHAVEN
Frans, die leefde tussen de grenspalen, de
grensstations en de havens, de gevangenissen
en de probleemgezinnen, zou zijn veelzijdige
aktiviteit nooit hebben kunnen ontplooien, als
hij persoonlijk geen ’’thuishaven” had gehad:
daar kon hij wat rusten en ’’bijladen”, daar
werd hij gesteund en gestimuleerd. Daar werd
hem de ruimte gegeven om er op uit te trekken
voor ambtelijke of sociale dienst, of om zich
terug te trekken voor studie en zo in te halen
wat hij als jongeman na zijn lagere school had
moeten missen.
In het begin schreven we: Haar zien maar wei
nig Baarlenaren. Van waar is zij hier terechtge
komen?
Nu komt dan de gouden bruid aan de beurt:
Maria Louise de Potter, een maand jonger dan
haar man. Als ik nu vertel, dat zij geboren
werd en opgroeide op een hoeve in het Zeeuws-
vlaamse dorp Koewacht, in de buurt ’’Sint An
dries”, dan weet de lezer van het voorafgaande
al, hoe het kwam dat een piepjonge douanier
met haar in kontakt kon komen. We schreven
immers al dat hij daar nog iemand anders aan
hield dan een botersmokkelaar?
Het gebeurde, om precies te zijn, op Aswoens
dag, 2 maart van het jaar 1927. Ze waren toen
allebei drie en twintig. Of die twee elkaar voor
’t eerst opvielen bij het askruisje, of bij een
controle in de ouderlijke hoeve? Dat heeft het
gouden Paar mij niet onthuld.
Wél, dat goed zes weken na de eerste ken
nismaking de douanier werd overgeplaatst
naar Stampersgat boven Roosendaal. Dat was
?P 18 april, tweede paasdag.
i ussen begin en einde van die vastentijd tel ik
zes zondagen. Of het daardoor kwam dat de
twee in die prille periode elkaar maar vijf keer,
ontmoetten? Ze waren zeer godsdienstig, en
nouw aan de voorvaderlijke gebruiken; en die
schreven voor: in de Vasten alleen op Zondag!
Op hun beurt kregen de kinderen daar het
snoepje van de week”.
Afscheidsrede in 1968
’’Blijft bereid met elkaar
en voor elkaar...”
Bij het bericht van zijn overplaatsing dacht
Frans er over die ’’verkering” maar te verbre
ken. Op zo’n afstand werd het toch niks. Maar
laat hij haar die tweede paasdag ’’toevallig”
tóch nog even ontmoeten... Het bleef aan, ook
toen de jongeman een kleine drie jaar later
naar het andere eind van de wereld werd over
geplaatst: naar Grenspaal 1 in Vaals.
Toen werd het bezoek aan Koewacht nóg
moeilijker. Maar die afstand werd deze keer
juist de reden waarom ze dan maar blijvend bij
elkaar wilden komen... Het paar trouwde op
24 april 1930, donderdag na Pasen.-
Toen begon ook voor Maria de Potter de le-
venstocht door het land, van Vaals tot Den
Helder, van Venlo tot Rotterdam, om maar ’n
paar standplaatsen te noemen. Letterlijk heb
ben ze Nederland doorkruist, van zuid tot
noord, van oost tot west.
De vier kinderen, een zoon en drie dochter,
werden dan ook in vier verschillende provin
cies geboren, in Limburg, Noord-Brabant,
Zuid-Holland en Zeeland. De tweede telg, El
ly, was de Brabantse, en nog wel een Baalse:
uit de tijd toen Papa en Mama hier voor ’t
eerst woonden (1933-1934). Ze zijn nu alle vier
veertigers. Ze zijn getrouwd en schonken aan
het gouden paar tien kleinkinderen.
De Paus uit hun kinderjaren, Pius XI, schreef
eens dat in ’t gezin de man het hoofd is, maar
de vrouw het hart. Dat gold zeker voor dit ge
zin, met een steeds studerende of rondtrekken
de vader...
Zo bleef de gouden bruid op de achtergrond,
met haar eigen onvervangbare taak. Toen ik
op 1 april het Paar een interview afnam, werd
deze ondervraging gemakkelijk gemaakt door
haar sympathieke aanwezigheid. De monoloog
van haar man onderbrak ze alleen nu en dan
om hem, met een licht Zeeuws accent, te herin
neren aan iets wat hij vergat te vertellen, of om
hem te helpen als een of andere naam hem niet
te binnen schoot...
In zijn lange loopbaan heeft zij hem bij heel
wat méér geholpen en aan heel wat méér herin
nerd... Om maar niet te denken aan wat zij al
léén heeft moeten doen...
t
