RODENT
Emile DE KORT
wopUerenm Domen
SJ.OTUKTWiTjS
WAT ALLE
n®
EEN MISVERSTAND
EMILE DE KORT
p
A? A
Fr. A. de Visscher
Adr. A. Kennes
I
Middenstanders, Landbouwers e.d.
verlangen
St. NICOLAAS
WINTERTIJD
EEN GOEDE VERLICHTING?
C. A. Verheijen, Ulicoten
I»*
A. KOYEN,
kU
a
28
slecht
de trein heb
hem. Ik... ik wil hem
trap af
Wordt vervolgd.
vertrouwt met alle plaatselijke toestanden
LOHMANN, BOSCH, UNIGRO, PHILIPS, T. M. I., PHOENIX, ELVEA bij:
Rattenbestrijding!
Erkende Drogisterij Em. de Jong, Baarle-Nassau
Lady Pendleton?”
Josine, die zich ook gereed had ge-
i moe-
stervende! Ik moet on-
Accountant Belastingconsulent Belgiëlei 48, Antwerpen
Belastingconsulent Kerkstraat A 245, Baarle, Tel. 324
Alle inlichtingen (geheel vrijblijvend) te verkrijgen
op laatst voornoemd adres
1.
VOOR AL UW UURWERKEN!
1. de toestand hunner zaak kennen
2. geen last met de belastingen
Enkel betrouwde vakmensen kunnen U dit bezorgen
Te dien einde stellen zich te Uwen dienste
(alles bij II thuis)
Belangrijk bericht uit Spanje
Vanaf heden ben ik uitgestald met
een pracht collectie speelgoed,
voor de kinderen en een ruime sor
tering cadeau s voor de groten.
„Beste kinderen, ik wou U vragen
om tijdig Uw bestelling te doen,
dan weet St. Nicolaas precies, wat
hij voor moois uit Spanje mee
moet brengen.
Bovendien krijgt ieder, die bij
ons, voor f 5,— besteedt, een aar
dige verrassing.
Beleefd aanbevelend,
Fr. Couwenberg
Chaamseweg 105 Baarle-Nassau
zoniet laat dan een van deze merken monteren:
Gevraagd voor spoedige indiensttreding
een volwassen slagersknecht
Aug. Leuris, Electr. Rund- Kalfs- Varkensslagerij, Chaam Dorp A47
„Vergeef mij,” zei Bertie berouwvol.
„Maar het was werkelijk geen nieuwsgierig
heid
„Dat weet ik,” mompelde Flora.
De trein spoedde zich voort; de groene wei
den maakten tenslotte plaats voor eindeloze
rijen armoedige huizen, en tenslotte stoom
den zij het grote eindstation binnen.
Algemene ledenvergadering
Zaterdag 4 Nov. a s- des avonds
om 8 uur algemene ledenvergade
ring van de Chaamse duivensport
vereniging. Niet opkomst zonder
geldige reden wordt beboet met
f0,25. Het bestuur,
Is Uw rijwiel voorzien van
Houdt U aan
VOOR EEN MOOIE FOTO
naar
Foto-atelier A. KOYEN
„Lees het zelf!” riep Flora uit. „Kom on
middellijk!” staat er. Kom onmiddellijk, en
ik zit honderde mijlen van Londen. Wat
moet ik doen! Vlug, of ik word nog gek!”
Met koortsachtige, gehaaste bewegingen
deed Flora haar goed aan en begaf zich naar
de deur.
„En de boodschap voor
vroeg
maakt.
„Geef haar dit,” hijgde de
telegram op tafel wi
aan en werd afwis-
bleek. Bruce op Ballyfloe, en
lange reis
begon
hij. „O, u moét het mij niet kwalijk nemen.
Ik wil niet onbescheiden zijn
„Neen, neen!” onderbrak zij hem met be
vende lippen. „Zeg niets meer! Ik ben zo
moe, en... en ziek, geloof ik,” vervolgde zij
zacht.
„Vergeef mij.
arme Flora, het
erpend. „Zeg haar, dat
ik haar zal schrijven.” Toen snelde zij de
en de hal door, verbaasd nagestaard
door de butler en een huisknecht. Josine vond
nog de tijd, om hun haastig in het oor te
fluisteren: „Slecht nieuws. Mademoiselle is
naar huis geroepen.”
Het portier van de auto werd toegeslagen
en Flora dook in een hoekje weg, waar zij
met gevouwen handen en gesloten ogen bleef
zitten. Josine was te verstandig, om haar met
praten lastig te vallen. Al spoedig daverde
Onze Feuilleton
de trein de overkapping van het station bin
nen, en verschillende reizigers, die reeds een
groot traject achter zich hadden, kwamen uit
hun coupé s om even een luchtje te scheppen.
Josine had een eerste-klasse kaartje genomen
en zocht een lege coupé. Flora stapte in, en
zou er niet aan gedacht hebben, nog iets te
zeggen, doch Josine boog zich naar haar
over en fluisterde: Vaarwel, mademoiselle!
U... u zult uw belofte toch niet vergeten?”
Flora keek haar aan: toen schudde zij het
hoofd en wendde zich af.
„Neen, ik zal het niet vergeten,” zei zij.
De stationchef blies op zijn fluitje en
Josine trad achteruit.
Op hetzelfde ogenblik kwam een heer uit
de restauratie gerend; hij wilde Josine voor
bijlopen. Doch nauwelijks had hij haar her
kend, of hij hield zijn vaart in. Tegelijk ont
waarde hij Flora.
„Miss Carlisle riep hij uit. „Gaat zij
alleen op reis?” Hij opende de deur van de
coupé en sprong er in. Op hetzelfde moment
zette de trein zich in beweging. Enige ogen
blikken stond Josine de trein verbluft na te
staren; toen kwam er plotseling een vreemd-
afschuwelijke gedachte in haar op. Flora
en Lord Clifforde, die haar zo opval
lend het hof had gemaakt, verlieten Ballyfloe
te zamen! Dat zou hun complot zeker geen
schade doen! Voordat zij in de auto stapte,
sprak zij de kruier aan, die achter haar van
het perron kwam.
„Hebt u soms die heer gezien, die de dame
vergezelde, welke ik zojuist naar de trein heb
gebracht?” vroeg zij beleefd.
De man staarde haar aan. Ja zeker, hij had
hem gezien.
„Dat was Lord Clifforde, een zeer belang
rijke persoonlijkheid,” verklaarde Josine met
veel nadruk.
„Zo?” antwoordde de man spottend. „Nou
belangrijk of niet hij had in ieder geval niet
het recht, om de trein te laten wachten.”
„Dat zeker niet!” gaf Josine toe. „Goeden
morgen.”
„Parbleu!” mompelde zij, toen de auto zich
in beweging zette. „Als Lord Norman Josine
niet wil geloven, dan kan de kruier getuigen,
dat miss Carlisle wel degelijk met Lord Clif
forde er vandoor is gegaan! Bah! Als Lady
Blanche uit deze omstandigheid „haar voor
deel niet doet, is zij dommer, dan ik dacht!
XVIII. EEN ONHERSTELBAAR
KWAAD.
„Lord Clifforde!” zei Flora zwakjes, toen
Laat u kleden bij:
De grootste keus in alle stoffen Fijn maatwerk
De Kampioen der kleding
Let op het juiste aders
„Kon ik nu maar sterven,” mompelde zij,
„was ik gisterenavond maar gestorven, voor
ik dit wist! Maar neen, ik zal blijven leven
en lijden lijden Vergeten zal ik het
nooit; mijn hele leven zal verbitterd zijn door
de herinnering aan deze paar gelukkige
weken. O. Bruce! Bruce! Je hebt mij geleerd,
je lief te hebben en nu nu 'O, moge de
hemel jou genadiger zijn, dan jij mij bent ge
weest!”
Vermoeid stond Flora op en begon haar
kleren bijeen te zoeken. Een paar minuten
later kwam, Josine binnen.
„Ah, dat is beter!” zei zij aanmoedigend.
„Mademoiselle laat de moed niet zinken.
Maar nu moet mademoiselle wat gaan rusten
ik zal wel voor het pakken zorgen.”
Handig en geruisloos begon zij de grote
koffer te vullen, terwijl Flora haar wezenloos
gadesloeg. Toen Josine hiermede gereed was,
haalde zij het telegram te voorschijn.
„Dit is voor u gekomen, mademoiselle,” zei
zij rustig. „Ik hoop, dat het geen
nieuws is!”
Flora nam het telegram onverschillig aan,
doch nauwelijks had zij het geopend, of zij
uitte een kreet van schrik.
„Mijn moeder!” hijgde Flora. „Mijn
der is zwaar ziek - -
middellijk vertrekken!”
„Dat is slecht nieuws! Maar misschien ziet
mademoiselle het erger in, dan het wel is!
antwoordde het meisje bezorgd.
Voor alle wintergoederen naar‘t onderstaande adres, daar is
ruime keus in alles:
Speciaal in japonstof, de laatste mode kleuren, pracht kwali
teit. Alle lingerie en werkmanskleding gemaakt of aan 'tstuk.
Prachtige breiwol in verschillende kleuren, mooie sjaals. Voor
garnering, kraagjes, knoopjes, in alles de grootste keus en laag
ste prijs. Corsetten voor elk figuur. Ook speciale met 2 jaar
garantie. Voor stoomen en verven: prima verzorgd werk
Beleefd aanbevelend, A. van der Sluis-van Tilburg
„Blijft u rustig zitten,” zei Bertie, opsprin
gend. „Ik zal wel voor uw bagage zorgen en
u komen halen, als alles in orde is.”
„Ik heb een taxi besteld,” verklaarde hij,
toen hij terugkwam. „U hebt allen tijd, om
naar het andere station te rijden en daar uw
trein te nemen.” Hij leidde haar veilig tussen
de menigte door naar de wachtende taxi.
„O, u moet niet met mij meegaan," protes
teerde Flora, toen zij zag, dat hij ook wilde
instappen. „U moet u heus geen moeite meer
geven, u hebt al zoveel voor mij gedaan!"
„Ik zou u graag naar het station brengen,
als u het mij toestaat,” antwoordde Bertie
eenvoudig. „Zult u mij schrijven, hoe het met
uw moeder is?” vroeg hij, toen zij over het
asphalt gleden. „Ik zal u mijn adres geven.”
„Ja," antwoordde Flora gedwee.
Zij naderden het andere station reeds. De
tijd, dat hij afscheid van haar zou moeten
nemen, kwam steeds dichterbij. Een heftig
verlangen om de waarheid te weten, brandde
in hem, en plotseling, zó onverwacht, dat
Flora ervan schrok, boog hij zich naar haar
over.
„Flora... over een paar minuten moet ik je
verlaten... Wil je me niet vertellen, waarom
je Bruce op Ballyfloe hebt achtergelaten?
Waarom laat hij je deze reis alleen maken?”
„Ikdat kan ik je niet vertellen,” ant
woordde zij met gebroken stem. Bertie ver
bleekte.
„Maar dan is er ook iets gebeurd! Zeg het
mij toch, ik smeek het je, Flora! Ik kan je
niet verlaten, zonder te weten, waar je aan
toe bent. Heb toch medelijden met mij en
zeg mij alles! Je kunt mij vertrouwen, alsof...
alsof ik je broer was. Was ik dat maar!
Waarom is Bruce niet met je meegekomen?”
Zijn blauwe ogen staarden vol spanning in
de hare, doch Flora schudde het hoofd en
huiverde.
„Spreek mij niet over
vergeten!”
„Hem’ vergeten? Bruce vergeten?” herhaal
de Bertie met een stem, die beefde van op
winding. „Ben jeis de verloving dan
verbroken?”
Bertie haalde diep adem. „Dat, behalve het
slechte nieuws van thuis, doet je er dus zo
ongelukkig uitzien. Ik vermoedde het! Maar
waarom? O, Flora, je weet niet, wat het voor
mij is, jou ongelukkig te zien. Ik zou met
liefde mijn leven willen geven, als ik er één
uur geluk voor jou mee kon koopen!”
Zij maakte een afwerend gebaar, doch hij
vervolgde snel: „Flora, laat mij je helpen.
Vertel mij, wat er gebeurd is. Hebben jullie
onenigheid gehad?”
Zij schudde het hoofd.
Bertie haar coupé binnenstapte.
„Miss Carlisle!” antwoordde hij, en zij
staarden elkander enige ogenblikken zwij
gend aan. Toen Bertie haar zo onverwacht
ontmoette, wis hij niet, wat te zeggen. Sinds
de dag, dat hij haar zijn liefde had bekend,
had hij haar geen ogenblik uit zijn gedachten
kunnen bannen.
„Gaat u naar Londen?” vroeg hij tenslotte,
zo gewoon, als hij kon.
„Ja, ik ben op weg naar Londen,” ant
woordde Flora mat.
„Er is toch niets gebeurd?” vroeg hij tee-
der-bezorgd, U ziet er moe en ziek uit
„Ik voel mij ook moe en ziek,” antwoordde
Flora, haar best doend, om te glimlachen,
doch de tranen sprongen haar in de ogen.
„Ik heb een telegram gekregen dat mijn moe
der stervende is.”
Bertie zei niets, maar zijn ogen drukten
duidelijk uit, hoe hij met haar meevoelde.
„Ik hoop, dat u Mrs Carlisle beter zult
aantreffen, dan u verwacht,” zei hij eindelijk.
„Dank u!’ antwoordde Flora, terwijl zij
haar hoofd tegen het kussen liet zinken.
„Gaat u ook naar Londen?”
„Ik zal Londen alleen maar passeren,” ver
klaarde hij. „Ik kan u niet zeggen, hoe blij
ik ben, dat ik juist in deze trein zit. Ik wist
pas op het laatste ogenblik dat ik gaan zou.”
Een ogenblik heerste er een stilzwijgen.
Waarom reisde zij alleen? Die vraag liet Ber
tie geen ogenblik met rust Hij moest en zou
het weten, al moest hij haar er ook onaan
genaam mee zijn.
„Is - is Bruce op Ballyfloe achtergeble
ven? Maar neen, dat kan natuurlijk niet; hij
zou u nooit alleen laten vertrekken. Ik... ik
heb uw engagement in de bladen gelezen.
Miss Carlisle,” voegde hij er aarzelend aan
toe.
Flora kromp ineen.
„Lord Norman is nog op Ballyfloe,” ant
woordde zij zacht.
Bertie staarde haar
selend rood en
liet hij haar dan toch zulk een
alléén ondernemen! „Waarom..
Il
Baarle-Hertog
i
F?
A
L
P
H
N
In het voormalig Belgische Distributie
kantoor. Belgische jongensschool
Alle soorten atelier opnamen
alle amateurs werk Vergrotingen
reproducties reportagewerk Lijsten
Geopendt Zondags van 9-13 uur
Door de week op afspraak
07 f'C
-
m:
