Baade's Nieuws-
en Advertentieblad
In Duitsche gevangenschap.
I
■m
J
I
s
Maar intussen leek het ons te gevaar
lijk om nog illegale post mee te nemen
op onze 2 maal weekse uitstapjes buiten
het kamp.
14 Dagen namen we geen post mee.
We werden nooit gecontroleerd ook. We
dachten, het kan wel weer, dat zaakje is
zoo'n beetje vergeten.
Dus, op een goede dag namen we de
post weer mee. Het was al vreemd dat
we niet eerst langs het ziekenhuis in den
Bosch mochten, we zouden op de terug
weg er langs gaan, zeiden de SS bewa
kers, wij hadden geen argwaan, anders
hadden we de post natuurlijk allang weg
gegooid.
In den Bosch aangekomen mochten
we niet zooals gewoonlijk zoo aan het
werk gaan, doch we werden rechtstreek
naar een kamer geleid, waar een paar SS
officieren ons opwachtten. Oei, dat gaat
mis, zeiden wij tegen elkaar.
We kregen bevel ons te ontkleden en
in een hoek, ver van de kleren te gaan
staan. Eerst werden de kleren onderzocht
bij mij vonden ze daar niks in, toch zaten
er 2 brieven in, in een zoom van de
broekspijp. Ik denk, dat gaat goed. Ver
volgens kwam de bagage aan de beurt.
En daar vonden ze bij mij een achttal
brieven, met postzegel en al klaar voor
verzending. Ik kreeg natuurlijk al een
paar fikse oorvijgen te incasseren. Bij
den dokter echter vonden ze wel 30 brie
ven en briefjes en tot overmaat van ramp
nog f50 aan papiergeld. Met stompen en
grauwen moesten we ons vliegensvlug
weer aankleden en werden weer in de
wagen gestopt en terug naar het kamp.
(Wordt vervolgd) W. Eggink.
Weekblad voor
Het vermakelijke was, dat de gebitten die
voor de SS gemaakt werden vaak mis
lukten, in ieder geval paste ze nooit goed.
En daar de SS zelf geen technici hadden,
moesten ze daar maar genoegen mee ne
men.
Het staat me nog levendig voor de
geest, hoe de beruchte „voetballer", die
bij de SS zelf ook niet erg geliefd was, op
een avond naar de tandkliniek kwam met
razende kiespijn, de SS tandarts was niet
aanwezig, dus moest hij door ons „ge
holpen" worden. Nu hij werd geholpen,
dat is te begrijpen, ik zal niet in finesses
treden hoe, maar in ieder geval werd de
voetballer op zijn beurt eens een half uur
bezig gehouden. Het meest grappige er
van was wel, dat deze SS-beul nu onder
een hoedje te vangen was en totaal niet
door had, hoe hij ertussen werd geno
men.
Een andere SS-beul werd in tegen
woordigheid van de SS-tandarts ertussen
genomen.
Deze meneer moest een kunstgebit
hebben. Doch er was toevallig geen gips
aanwezig om de gipsafdruk te maken.
Een van ons maakte de SS tandarts er op
attent, dat de een of andere firma (na
tuurlijk N.S.B.'ers) een monster gezon
den had van een nieuw soort materiaal.
De SS-tandarts was enthousiast, we
konden dan meteen de deugdelijkheid er
van beproeven.
Dit afdiuk 'materiaal was een soort
schellak, die eerst tot ongeveer 100 gra
den verhit moest worden in een metalen
spuit. Daarna, moest dat afdrukmateriaal
afkoelen tot „mondwarmte1’ en dan in de
mond van de patient gespoten worden.
Maar natuurlijk lieten wij dat goedje
niet afkoelen, maar brachten de spuit zoo
uit het kokende water bij de patient. De
SS-dokter vroeg of de temperatuur goed
was, een van ons antwoordde bevestigend
de SS-dokter gaf opdracht het materiaal
in de mond van die SS-beul te spuiten.
Hij zat een minuut daarna te trappelvoe-
ten van de pijn, doch de SS-dokter dacht
natuurlijk dat hij het benauwd had, en
zei dat hij steeds maar rustig door de
neus adem moest halen. Wij intussen
stonden ons inwendig te verkneuteren
van de pret.
Toen dé afdruk eruit kwam bleek deze
niet goed te zijn (natuurlijk doordat ze te
warm was geweest) en tevens dat de pa
tient de mond verbrand had. Natuurlijk
schold de SS dokter ons uit, doch wij
protesteerde door te zeggen dat wij de
temperatuur beproefd hadden.
Doch deze SS-beul liet zich niet nog
eens een dergelijke afdruk maken, hij liep
liever zonder tanden rond dan zoiets nog
eens te moeten meemaken zei hij, nu, wij
vonden dat opperbest.
Op zekere dag zagen we vanuit» de
ramen van de tandkliniek een groep van
17 personen passeren, allen in burger
met koffertjes bij zich, onder sterke SS-
chaussee, Smit genaamd, kwam uit Alm
elo. Deze gevangene werd .op zekere dag
naar den Bosch gebracht per brancard
naar de rechtbank. Daar werd hij ter dood
veroordeeld wegens het neerschieten van
een lid der gestapo.
Toen deze gevangene teruggebracht
werd naar het kampziekenhuis, waren
toevallig een paar auto's van het Rode
Kruis, die pakjes hadden gebracht en nu
de ledige kisten weer aan ‘t opladen wa
ren.
Smit werd met hulp van andere gevan
genen, Harry Kind moet ik hier speciaal
noemen, in een ledige kist gestopt. De
kist werd gesloten, opgeladen, de chauf
feur van de betreffende Rode Kruis auto
werd gewaarschuwd (deze was natuurlijk
goed) en zo werd deze, ter doodveroor-
deelde gevangene a la Hugo de Groot uit
de klauwen van de moffen gehaald.
Dit gebeurde des middags en daar er
niet veel controle in het kamp-ziekenhuis
was, viel die ontvluchting niet direct op.
De al genoemde Harry Kind, bracht
dien avond de krukken, waar Smit altijd
zich in het kamp-ziekenhuis mee had be
holpen naar de buitenste omheining, lei
ze daar neer, en maakte er flink veel
voetsporen. Zoo leek het net of Smit over
of tusschen de draad door was ontsnapt.
Daarna maakte hij in het ziekenhuis
teruggekomen de ziekènhuis-capo erop
opmerkzaam dat Smit er niet was. Na
tuurlijk werd er direct alarm gemaakt, het
hele ziekenhuis werd onderstebovee ge
haald, de SS werd gewaarschuwd, enz.
enz. De volgende ochtend bij het appel
mocht niemand aan het werk, eenieder
moest op de appèlplaats blijven staan.
EVANGELIE VAN DEN ZONDAG.
Hoofdstuk 8. 23-27
In dien tijd, toen Jezus in het scheepje steeg,
volgden Hem zijn leerlingen. En zie, een hevi
ge storm verhief zich op het meer, zoodat de
golven over het scheepje sloegen: Hij echter
sliep. En zijn leerlingen kwamen tot Hem en
wekten Hem zeggend: Heer, red ons, wij ver
gaan. En Jezus zeide hun; Wat zijt gij bevreesd
kleingeloovigen? Toen stond Hij op, gebood
de winden en het meer, en er ontstond een
groote kalmte. De menschen nu waren ver
wonderd en zeiden: Wie is deze, dat de win
den en het meer Hem gehoorzamen?
Al het SS- personeel werd gemobiliseerd
en met een kleine 1000 SS mannen
werd het hele kamp doorzocht. De heele
dag hebben de gevangenen op de appèl
plaats gestaan. Tegen de avond vond ‘n
SS-man de krukken bij de prikkeldraad
omheining. Toen was de ontvluchting ‘n
feit en „wist" de SS hoeofSmit gevlucht
was. De twee schildwachten die daar bij
de draad hadden gestaan en waartussen
Smit dus ontvlucht zou zijn werden ge-
siraft wegens dienstverzuim en er werd
met speurhonden buiten het kamp ge
werkt om de sporen te volgen. Dit gedoe
was voor ons ingewijden vermakelijk,
daar wij deksels goed wisten hoe of Smit
Baarie-Nassau-Hertog en Omstreken.
bewaking met honden. Wij dachten eerst
dat deze mensen gevangenen zouden zijn
die met ontslag naar huis gingen. Maar
later hoorden we wel, wat het in werke
lijkheid geweest was. Het waren n.l. Bel
gen geweest, spoorwegpersoneel dat in
staking was gegaan tegen de moffen. De
ze 17 mannen zijn allen bij het cremato
rium (dat achter de grote gevangenis lag)
opgehangen.
Later hebben we nog een paar maal
een dergelijke stoet zien passeren, lugu
ber nu we wisten waar ze naartoe gebracht
werden.
Deze Belgen zijn daar met 2 tegelijk
opgehangen. De andere slachtoffers
moesten er naar kijken, weer een staaltje
van cultuur van het „derde Rijk’’.
Tweemaal per week gingen wij be
handelen bij commando's buiten ‘t kamp
n.l. naar den Bosch, naar een gasmasker-
fabriek, gelegen dicht bij de veemarkt.
Van deze gelegenheid werd gebruik
gemaakt om de illegale post weg te wer
ken of te ontvangen, die post ontvingen
en verstuurden wij door middel van het
ziekenhuis in den Bosch, waar iedere
keer langs gereden werd om medicamen
ten en instrumenten te nalen.
Er bevond zich in het kamp-zieken
huis een gevangene die bij zijn arrestatie i
Jn het dijbeen wasjesc^o-ten, een mare- gegaan was.
■I
HSi
41 Jaargang.
Zaterdag 2 Febr. 1946.
Redacteur: Emiel de Jong.
Nummer 5.
-I- Uitgave: Drukkerij E. de Jong, Baarle-Nassau.
