178
gene,
u tege
huis.
persoc
len w
gilde I
Niei
ter ee
zich n
Daar i
beloof
Toe
veinscl
de nai
wen ii
daalde
richtii
Nu 1
gleme
oogen
kwam
Maa
nieuw
hernai
overge
Eer
gelus’
den n<
waarn
Bij
oogen
baar. Wat Berndchen betreft, hij raapte Volkers geldstuk op en
slingerde het verre van zich, met de woorden
«Schurk, trouwlooze, uw geld wil ik niet!”
„Arme Konrad” mompelde hij nog, „de nar ziet scherper dan gij
Maar Berndchen zal een oog in ’t zeil houden. Reken daarop, Vol
ker
En om zijn beroep geen oneer aan te doen, hief hij een liedeken
aan. Vischhandelaars en boerinnen kwamen, met hunne koopwaar
beladen, van den Rijn, en allén verwonderden zich over Berndchens
uitgelaten vroolijkheid. Maar hij, de zonderlinge nar, sloeg zingend
en peinzend den weg naar de smidse van Reinhold in.
Intusschen waren Volker en Konrad de werkplaats binnengetre
den aller oogen richtten zich op de jongelieden. De spanning, die
sedert lang tusschen beiden heerschte, was ruchtbaar geworden
en ’t voorval van gisteren, in verband met Volkers laat verschijnen
in de werkplaats, gaf velen aanleiding tot ’t vermoeden, dat de zoon
der jodin zijne medewerking aan den bouw ging staken. Des te groo-
ter was de verbazing van iedereen, toen Volker toch weêr kwam en
Konrad de hand bood. Men had de jongelieden buiten op ’t domplein
gadegeslaan en dus begrepen, dat zij verzoend waren.
De meesten verheugde zulks want schoon zij den vriendelijken
Konrad beter mochten lijden dan den trotschen Volker, toch be
schouwden ze beiden als kunstenaars van den eersten rang, als de
verdienstelijkste leden van ’t gilde. Anderen daarentegen schud
den het hoofd en wilden niet aan de verzoening gelooven. Twee of
drie gezellen van Volkers partij lachten elkander spottend toe voor
hen spelde die „verzoening” Konrads ongeluk...
Volker was met Konrad naar den „waterspuwer” gegaan, en
meester en gezellen verdrongen zich om hen. Allen herkenden on-
middelijk in de voorstelling een caricatuur van Konrads edel gelaat
en velen hadden vroeger niet erop gelet, daar ieder met zijn eigen
arbeid genoeg te stellen had. Konrad-zelf werd bleek hij herinner
de zich den vorigen nacht. Doch reeds had Volker den zwaren ha
mer gegrepen en hief hem op. Men week achteruit... De hamer
MB
