911 T81 177 180 ’t Vervolgt. MM Ml •join Son uojuid unq do jbb! uotjuoaoz ub,\ ‘joijpjOA sjopno joj ‘uoSniS otp snoSuof oq f sinq ui sSupnog sop uOAOjq oip sjojqoop oq f sinjq uooS sjopno op jooa sjopuiq op uojbm uooj •pBBJOis ojsuooqos qoq uomuoja op jooa uooj sb^y ‘jbbjoS Sipoz no poojqoS SipnoAUOg f sbaaoS uoSio sbm jt jo JBBq uooS uoSoojp [ig ‘qosBM nop nopop fiz ‘uopjnnqos ftz ‘uojqooq fig •j ft as. unq ftq Snjoj SBjsqojq do nopjooq ng ‘jfiA jo uofjuid uoo sSnpuog sop uoqnojp ng ‘pfijps uojqjoM jbbw ‘SupuBBjy uooS uopjou ftg f jftjOJd Jt JOOA JOOUI JBM UOUUBUI Op UOJBM UOOJ •sinq ui uOAOjq no SJopuiq nnq uopjooj jbbj^ ‘sinjpoS no sunpoS do joz join uojbm ftg ‘uXjoojq uooS jo nojjood uooS uopuoq fig f ui pioqjopft nooS uomuoja op uj qnjs uooj •jqBBmoS siuuoq pjoiM sjopno jop uftzftq jt uj ‘jqBBJoS uoqMnojA jip uba joods jt do now sum ng f uoq nopnoqsinq j( no uoiojq no uoibbu ng ‘nojd no sb.m jBBJq jnp uoqMnojA uoo uooj jqooz uoj^ •Soom JopuAUOoqos nop uba sjnoq op jnp jbbmz oog ‘Soo jt ui pfijjB join qftjOMuq j( jooa now pjoiq ubq f jqooqoS join pjo§ j( ubb Son jooz ooz uoiu sbm uooj pSozoS uojooq opjopuoq nui joq jjooq fig •pfij ojopuB uoo joqozjooA joq sbm ubq ‘jfjMq qi noq jbbF joq ‘epMnojj jopoouijoojS sjy joora join noqosuoui op ui pSnop uooS qoou muojj uooq j joojj qoo ‘uopuiA fiM ‘pjqjom op fiM uoizoq 'K>rt,T. SAIQpaOTlIJOOJf) TIJ vertrouwelijk met el- voor voor u zelfs dankbaar voor leelijke dingen veerbonden heeft, oogt gij al dengenen, wien mijn ge- Wat gij thans doet, Volker, lag ook in mijn voornemen, ging hij voort. Met ongeduld heb ik uwe komst verbeid. Laten wij een- aan de voltooiing van hetzelfde reuzenwerk, tot van den Allerhoogste en van ons dierbaar, heilig drachtig arbeiden meerdere glorie Keulen. Laten wij niet meer aan ’t verleden denken, zeide Volker. En treed thans met mij de werkplaats binnen. Ik heb u nog eene schuld te betalen, en dat wil ik vóór aller oogen doen. Zij wilden gaan, toen iemand hun plotseling toeriej) Hé, Volker! Konrad! Wacht toch even. Goed, dat ik u juist tref, ik kende het „wachtwoord” niet. ’t Was Berndchen, de nar met één dollen sprong stond hij vóór de jongelieden. Volker fronste de wenkbrauwen, en de aders op zijn voorhoofd zwollen. Maar hij deed zich geweld aan en bleef uiterlijk bedaard. Toch was zijne ontroering in geenendeele ontsnapt aan ’t scherpe oog van Berndchen. Gij voelt, naar ik hoop, toch geen naweeën van uwen val van gisteren vroeg hij schertsend. Zwijg daarover, Berndchen, zeide Konrad wij denken niet meer aan ’t gebeurde. Dat vermoedde ik reeds, toen ik u zoo kaar zag spreken, ’t Ligt ook geenszins in mijne bedoeling, u den zot te houden. Integendeel ik wilde u vergiffenis vragen mijne dwaze streek van gisteren. Dat is onnoodig, zei Volker ik ben uwe tusschenkomst, die mij van Nu zijn wij verzoend, en dat im drag aanstoot gaf, zeggen. Neem dit aan als een bewijs van dank baarheid en drink een glas op de gezondheid van Konrad, en, als gij wilt, ook op de mijne. Zoo sprekende wierp Volker den nar een geldstuk toe, nam Kon rads arm en trok hem meê naar de werkplaats. Konrad wendde nog eens het hoofd om en groette Berndchen door een vriendelijk ge- •puuq op Joqjo^ ftq ojqnjp uijbm ng •qfqojJBq no jqoojdo pBJUOyj opp.ioOMjnB ‘opjOAV suo noqos -snj poo§ jooav sojjb jnp ‘uoSubjjoa uftru qoo si jt ‘joqozjoo^ JoqjoA quads jojqoo nooj f ubb JopnBqjo pnoSfiMz uopoijoSuof op nopjBBjs qijquoSoo nog •uoqojds puBiuoiu jqooru OAjoz-sjBBjdqjOM op ui uoSjoa oj uojinq jbbu tuoq ‘uoqooj uoo joop pujuog jqoozjQA no uomoqoS jopnu joqjo^ sbm uoqossnjnj 'uojozJBB opuooos uoo tuoq poop UBinquof nop uba Suipnoq op ut sSuijjopuoz sjot ‘uBp f ubbS joouioSoj Joqjo^ opqiM uo pSoj -oSjoou jojioq uo joranq spooj puq ozoq 'do uong jqooz uo ftqjooA qojquoojs uftz SuiS ‘ooj „pjooMjqoBM11 joq jojsooiu uojsjoo nop ftq doij uiojs oSijqoBjq ‘ojopjoq jejy -nouniq joqjoA P'BJJ qftl8Pn!S •U0UOOZJ0A moq join qoiz opjiM uo uouiouoS jinjsoq jopo uoo puq ftq uipof Jop uooz nop ‘joqjo^ ojjqoBM pujuog oppioq -JOA pjnpo§uo joui uopoq jsinl ftq jsuioq suoim ‘join jOMnoqpjooq op uooqosjOA Sou uo ‘uBf 'jg uba oqqojq op do jnn jqon jt Soojs spoog ■puBiuoi ftq ojjqoBM sjb ‘sjBBjdqjOM jop SubSui nop jbbu qooq uo uojsnj jojioq nop uoao ftq joij pftj joj pftj ub^ ’opftzpinz jop jBBjJod j; jooa pBBJOis joj puiojsoq ‘uojnSg oniojq ubb ojqjöM ftq osjBBjd joj sbm pBJuog qoq -uoSojoS pioqjB uop ubb spooj uojbm uojjözoS uo sjojsoo]^ ’uoqqojquoojs opjuq op do sjajioq sop uoquijq uo uos -jBuq j€ uoui op.iooq uouuiqjBBq -uoabSuio MnoqoS jc otp ‘uosjBBjd -qjOM op do uo uioji nop do ofjouuozuoSjoui jc nooqos qfqöoj^ ‘t(6uiu3ozija/\.“ ‘AI •■•join oppjooMjuB Joqjo^ JBBj^r •jopootu op ioz ‘jqonu uopooj) ■SuiuoMJopjoq op joijjoA uo mo jojubui uopfiM uftz Soojs JoqjOA ■jjomoS jopuB j, uooz JBBq joiu pBJjoq uo jnop otuioqoS jop jooa Opgetogen gaf Konrad den wapensmid een trouw verslag van ’t gebeurde. Wat ben ik u dankbaar, riep hij uit, dat ge mij gisteren van een onberaden stap weerhoudeu hebtNu gaat alles weêr goed, en mijn vurigst verlangen zal eerder in vervulling treden, dan ik kon voorzien. Reinhold wenschte hem gelukmaar innerlijk veranderde hij niet van meening. „De tijd zal ons leeren, wat er van is,” dacht hij. Den volgenden zondag, tegen ’t vallen van den avond, waren de steen- en beeldhouwers in de groote zaal van hun gilde feestelijk vergaderd. Geurige Riidesheimer parelde in de glazen. Op de eere- plaats zat meester Claes, een bejaard man met heldere oogen en een vriendelijk, innemend gelaat. Naast hem hadden ditmaal niet de oudste meesters, doch Volker en Konrad plaats genomen. Men was zeer vroolijk en dronk er lustig op aandoch alles bleef „in eere en deugd”, volgens de traditie van het oud-eerwaardig gilde. Tegen het eind der bijeenkomst nam meester Claes het woord hij sprak met geestdrift over ’t grootsch werk, waaraan zij allen hunne krachten wijdden, en zeer welsprekend wees hij op ’t nood zakelijke van eendracht en broederlijke samenwerking. „Wij hebben eene verheven taak te vervullen,” sprak hij ten slot te „het monument, dat wij binnen de heilige veste oprichten, be oogt op de eerste plaats de meerdere glorie van den goeden God. Uit de steenblokken onzer groeven zullen wij de hymne doen opstij gen, die in den nacht, der eeuwen den lof van ons aller Meester verkondigen moet Zoo sprak de oude meester, en in zijne oogen schitterde een heilig vuur... UOOJOAO OMu op joui ojJooSoq oufttu juiojg -uojiiqs oj dnqospnoijA joom no U0U0OZJOA oj n jout fttu ‘qosuoM qi f pujuog ‘puuq op ftui joof)

Kranten Regionaal Archief Tilburg

Baarle-Nassau - Baarl’s Nieuws en Advertentieblad | 1906 | | pagina 10